افتادگی پا چیست؟ علل احتمالی و نقش توان‌بخشی در رشت در راه رفتن
آیا هنگام راه رفتن احساس می‌کنید پنجه پایتان روی زمین کشیده می‌شود؟ آیا برای جلوگیری از برخورد انگشتان پا با زمین، مجبور هستید زانوی خود را بیشتر از حالت معمول بالا بیاورید؟ این مشکلات ممکن است از نشانه‌های افتادگی پا باشند؛ وضعیتی که در آن فرد برای بلند کردن قسمت جلویی پا و انگشتان خود با دشواری روبه‌رو می‌شود.
افتادگی پا فقط یک مشکل حرکتی ساده نیست. این وضعیت می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله آسیب عصب، مشکلات ستون فقرات، برخی بیماری‌های عصبی یا ضعف عضلانی ایجاد شود. به همین دلیل، شناخت علت اصلی آن اهمیت زیادی دارد. از طرف دیگر، اختلال در راه رفتن ممکن است احتمال زمین خوردن را افزایش دهد و انجام فعالیت‌های روزمره مانند بالا رفتن از پله‌ها، پیاده‌روی یا عبور از مسیرهای ناهموار را دشوار کند.
توان‌بخشی و فیزیوتراپی در رشت می‌توانند، متناسب با علت افتادگی پا و شرایط هر فرد، به بهبود الگوی راه رفتن، افزایش قدرت عضلات، حفظ تعادل و کاهش خطر زمین خوردن کمک کنند. بااین‌حال، پیش از شروع برنامه توان‌بخشی باید علت این مشکل بررسی شود؛ زیرا درمان مناسب برای همه افراد یکسان نیست.
در این مقاله با افتادگی پا، علل احتمالی، علائم هشداردهنده، روش‌های ارزیابی و نقش فیزیوتراپی در بهبود راه رفتن آشنا می‌شوید.
افتادگی پا چیست؟
افتادگی پا یا Foot Drop به وضعیتی گفته می‌شود که فرد برای بالا آوردن پنجه پا و انگشتان هنگام راه رفتن، قدرت یا کنترل کافی ندارد. این مشکل معمولاً به ضعف عضلاتی مربوط است که وظیفه بالا کشیدن جلوی پا را بر عهده دارند.
در راه رفتن طبیعی، قسمت جلویی پا هنگام حرکت از روی زمین بلند می‌شود تا انگشتان با سطح زمین برخورد نکنند. در صورت افتادگی پا، این حرکت ممکن است به‌درستی انجام نشود و پنجه پا روی زمین کشیده شود یا هنگام تماس با زمین صدای ضربه‌مانندی ایجاد کند.
برخی افراد برای جبران این مشکل، زانو و ران خود را بیشتر بالا می‌آورند تا پا از زمین فاصله بگیرد. این الگوی جبرانی را می‌توان نوعی راه رفتن با بالا آوردن بیش از حد پا دانست. اگر افتادگی پا درمان و مدیریت نشود، فرد ممکن است بیشتر خسته شود، تعادل کمتری داشته باشد یا هنگام عبور از موانع و پله‌ها با مشکل مواجه شود.
افتادگی پا به‌خودی‌خود نام یک بیماری مشخص نیست، بلکه نشانه‌ای از یک مشکل زمینه‌ای در سیستم عصبی، عضلات یا ساختارهای مرتبط با حرکت است. در بعضی افراد این وضعیت موقتی است و بهبود می‌یابد؛ اما در برخی موارد ممکن است طولانی‌مدت باشد. میزان بهبود به علت، شدت آسیب و شرایط فرد بستگی دارد.
علائم افتادگی پا چیست؟
علائم افتادگی پا ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشند. شدت مشکل نیز به علت زمینه‌ای و میزان درگیری عضلات یا اعصاب بستگی دارد.
۱. کشیده شدن پنجه پا روی زمین
یکی از نشانه‌های رایج، برخورد انگشتان پا با زمین هنگام قدم برداشتن است. فرد ممکن است احساس کند جلوی کفش به زمین گیر می‌کند یا برای عبور از موانع کوتاه به تلاش بیشتری نیاز دارد.
۲. بالا آوردن بیش از حد زانو هنگام راه رفتن
برخی افراد برای جلوگیری از کشیده شدن پنجه پا، ران و زانوی خود را بیشتر از معمول بالا می‌آورند. این تغییر در الگوی راه رفتن ممکن است باعث خستگی زودتر و افزایش مصرف انرژی هنگام پیاده‌روی شود.
۳. برخورد ناگهانی کف پا با زمین
به دلیل ضعف عضلات کنترل‌کننده جلوی پا، ممکن است کف پا پس از بلند شدن، به‌صورت ناگهانی روی زمین قرار گیرد. این حالت گاهی با صدای برخورد پا با زمین همراه است.
۴. ضعف یا بی‌حسی در پا
اگر علت افتادگی پا درگیری عصب باشد، ممکن است علائمی مانند گزگز، کاهش حس یا ضعف در قسمت جلویی پا و ساق نیز دیده شوند. محل و شدت این علائم به عصب یا ناحیه درگیر بستگی دارد.
۵. اختلال در تعادل و افزایش خطر زمین خوردن
فردی که نمی‌تواند پنجه پای خود را به اندازه کافی بالا بیاورد، ممکن است هنگام راه رفتن روی سطوح ناهموار، عبور از آستانه در یا بالا رفتن از پله‌ها بیشتر دچار لغزش و زمین خوردن شود.
مشاهده هر یک از این علائم به‌تنهایی برای تشخیص علت کافی نیست. اگر در بلند کردن پنجه پا با مشکل جدیدی مواجه شده‌اید، بهتر است برای ارزیابی پزشکی اقدام کنید.
مهم‌ترین علل افتادگی پا کدام‌اند؟
افتادگی پا می‌تواند در نتیجه اختلال در بخش‌های مختلف مسیر عصبی و عضلانی ایجاد شود. شناسایی محل درگیری، نقش مهمی در انتخاب درمان مناسب دارد.
۱. آسیب یا فشار روی عصب پرونئال
عصب پرونئال مشترک که با نام عصب فیبولار مشترک نیز شناخته می‌شود، از اعصابی است که در حرکت پا و بالا آوردن قسمت جلویی آن نقش دارد. این عصب در نزدیکی بخش خارجی زانو از ناحیه‌ای عبور می‌کند که نسبتاً در برابر فشار آسیب‌پذیر است.
فشار طولانی‌مدت در اطراف زانو، بعضی آسیب‌های ورزشی، ضربه یا قرار گرفتن طولانی در وضعیت نامناسب ممکن است این عصب را تحت تأثیر قرار دهند.
برای مثال، عادت به روی هم انداختن طولانی پاها یا زانو زدن و چمباتمه زدن برای مدت زیاد، در بعضی شرایط می‌تواند به عصب فشار وارد کند. بااین‌حال، وجود افتادگی پا به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که حتماً همین عصب آسیب دیده است و بررسی تخصصی ضرورت دارد.
۲. مشکلات دیسک کمر و ریشه‌های عصبی
برخی مشکلات ستون فقرات کمری، از جمله بیرون‌زدگی دیسک یا فشار بر ریشه‌های عصبی، ممکن است باعث ضعف عضلات پا شوند. اگر ریشه عصبی مرتبط با حرکت مچ و انگشتان درگیر باشد، فرد ممکن است در بالا آوردن جلوی پا مشکل پیدا کند.
در چنین شرایطی، احتمال دارد علائمی مانند کمردرد، درد منتشرشونده به پا، گزگز یا کاهش حس نیز وجود داشته باشند؛ اما همه افراد الزاماً تمام این نشانه‌ها را تجربه نمی‌کنند.
درمان افتادگی پا ناشی از مشکل کمر باید بر اساس محل و شدت درگیری عصبی تعیین شود. بنابراین، انجام تمرین‌های عمومی یا استفاده خودسرانه از روش‌های درمانی بدون بررسی علت توصیه نمی‌شود.
۳. نوروپاتی محیطی و دیابت
نوروپاتی محیطی به اختلال در عملکرد اعصاب محیطی گفته می‌شود. دیابت یکی از عوامل مرتبط با بعضی انواع این اختلال است.
در برخی افراد، آسیب اعصاب محیطی می‌تواند باعث ضعف عضلات، کاهش حس، گزگز یا مشکلات حرکتی پاها شود. گاهی هر دو پا تحت تأثیر قرار می‌گیرند؛ اما الگوی علائم در تمام افراد یکسان نیست.
افراد مبتلا به دیابت که با ضعف جدید پا یا تغییر در الگوی راه رفتن روبه‌رو می‌شوند، باید وضعیت خود را بررسی کنند. همچنین اگر کاهش حس وجود دارد، توجه به سلامت پوست پا و انتخاب کفش مناسب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
۴. سکته مغزی و برخی بیماری‌های عصبی
افتادگی پا همیشه از آسیب عصب در ساق یا مشکلات کمر ناشی نمی‌شود. اختلالات مغزی و نخاعی نیز می‌توانند کنترل حرکات پا را تحت تأثیر قرار دهند.
سکته مغزی، ام‌اس و برخی بیماری‌های عصبی دیگر ممکن است با ضعف عضلات و تغییر الگوی راه رفتن همراه باشند. در این شرایط، برنامه توان‌بخشی باید با توجه به نوع بیماری، میزان ضعف، سطح تعادل و سایر مشکلات حرکتی طراحی شود.
اگر افتادگی پا به‌طور ناگهانی شروع شده است، نباید آن را صرفاً به خستگی عضلات نسبت داد. ضعف ناگهانی، به‌خصوص اگر همراه با افتادگی یک سمت صورت، ضعف دست، اختلال گفتار یا سایر علائم عصبی باشد، نیازمند ارزیابی اورژانسی است.
۵. آسیب‌ها، جراحی‌ها و بی‌حرکتی طولانی‌مدت
برخی آسیب‌های زانو یا پا، جراحی‌های مشخص در اندام تحتانی و شرایطی که موجب فشار بر عصب یا اختلال در عملکرد آن می‌شوند، ممکن است با افتادگی پا همراه باشند. در بعضی موارد، فشار ناشی از گچ یا وسایل حمایتی نیز نیازمند بررسی است.
اگر بعد از جراحی یا آسیب، متوجه ضعف در بالا آوردن پا شده‌اید، بهتر است موضوع را سریع با پزشک معالج در میان بگذارید. زمان شروع علائم، شدت ضعف و تغییرات آن برای تعیین مسیر بررسی اهمیت دارند.
افتادگی پا چگونه تشخیص داده می‌شود؟
تشخیص صحیح فقط بر اساس ظاهر راه رفتن انجام نمی‌شود. پزشک باید علت احتمالی ضعف را بررسی کند تا مشخص شود کدام روش درمانی مناسب‌تر است.
بررسی قدرت عضلات و دامنه حرکت
در ارزیابی اولیه، قدرت عضلات مچ و انگشتان، دامنه حرکتی مفاصل، حس پوست و نحوه راه رفتن بررسی می‌شوند. همچنین ممکن است قدرت سایر عضلات پا و وضعیت تعادل ارزیابی شود.
بررسی سابقه پزشکی و شروع علائم
اطلاعاتی مانند زمان شروع افتادگی پا، وجود کمردرد، سابقه ضربه، جراحی، دیابت یا بیماری‌های عصبی می‌توانند به شناسایی علت احتمالی کمک کنند.
آزمایش‌های تکمیلی در صورت نیاز
با توجه به یافته‌های معاینه، پزشک ممکن است آزمایش‌هایی مانند نوار عصب و عضله، تصویربرداری از ستون فقرات یا سایر بررسی‌های لازم را درخواست کند. همه افراد به تمام این آزمایش‌ها نیاز ندارند؛ انتخاب آن‌ها باید متناسب با شرایط هر فرد انجام شود.
پس از مشخص شدن علت یا مسیر احتمالی درمان، می‌توان درباره شروع فیزیوتراپی، تمرین درمانی، استفاده از وسایل حمایتی یا سایر مداخلات تصمیم گرفت.
نقش فیزیوتراپی در رشت در درمان و توان‌بخشی افتادگی پا
هدف توان‌بخشی در افتادگی پا تنها انجام چند حرکت برای تقویت عضلات نیست. برنامه مناسب باید به بهبود عملکرد حرکتی، افزایش ایمنی هنگام راه رفتن و کاهش محدودیت‌های روزمره کمک کند.
با توجه به علت افتادگی پا، فیزیوتراپی ممکن است بخشی از برنامه درمانی باشد و در کنار مراقبت پزشکی و استفاده از وسایل کمکی به کار رود.
۱. تقویت عضلات مرتبط با حرکت پا
در صورت مناسب بودن شرایط، تمرین‌های هدفمند می‌توانند به تقویت عضلاتی که در حرکت مچ و کنترل پا نقش دارند کمک کنند. انتخاب تمرین باید با توجه به میزان ضعف، علت زمینه‌ای و توانایی فرد انجام شود.
اگر آسیب عصبی شدید باشد، ممکن است انجام برخی حرکات به شکل فعال امکان‌پذیر نباشد. در چنین شرایطی، فیزیوتراپیست با توجه به ارزیابی فرد، روش مناسب‌تری را انتخاب می‌کند.
نکته مهم این است که تمرین‌های تقویتی به‌تنهایی علت تمام انواع افتادگی پا را برطرف نمی‌کنند. میزان اثرگذاری آن‌ها به شرایط عصب و عضله و بیماری زمینه‌ای وابسته است.
۲. کشش و حفظ دامنه حرکت مفاصل
در برخی افراد، کاهش حرکت مچ یا سفتی عضلات ساق می‌تواند مشکلات حرکتی را بیشتر کند. تمرین‌های مناسب برای حفظ دامنه حرکتی ممکن است به کاهش این محدودیت‌ها کمک کنند.
انتخاب روش کشش و شدت آن باید متناسب با شرایط بیمار باشد. اگر درد شدید، آسیب تازه یا محدودیت پزشکی وجود دارد، تمرین نباید بدون بررسی تخصصی انجام شود.
۳. بازآموزی الگوی راه رفتن
یکی از بخش‌های مهم توان‌بخشی، تمرین راه رفتن با الگوی ایمن‌تر است. فیزیوتراپیست می‌تواند نحوه قدم برداشتن، کنترل مچ، عبور از موانع و توزیع وزن بدن را بررسی کند.
بسته به توانایی فرد، تمرین‌ها ممکن است از راه رفتن در شرایط کنترل‌شده شروع شوند و به‌تدریج فعالیت‌های روزمره‌تر را دربرگیرند.
هدف این است که فرد بتواند تا حد امکان با ثبات بیشتر، خستگی کمتر و خطر پایین‌تر زمین خوردن حرکت کند.
۴. تمرین‌های تعادلی و پیشگیری از زمین خوردن
افتادگی پا ممکن است تعادل را تحت تأثیر قرار دهد؛ به‌ویژه زمانی که فرد برای جبران ضعف، شیوه راه رفتن خود را تغییر می‌دهد.
تمرین‌های تعادلی متناسب با توانایی فرد می‌توانند به بهبود کنترل بدن کمک کنند. این تمرین‌ها باید در محیط ایمن و با سطح دشواری مناسب انجام شوند، زیرا تمرین‌های نامتناسب ممکن است خطر زمین خوردن را افزایش دهند.
۵. بررسی نیاز به ارتز یا وسایل کمکی
در برخی موارد، پزشک یا تیم توان‌بخشی ممکن است استفاده از ارتز مچ و پا (AFO) را پیشنهاد کند. این وسیله می‌تواند به نگه داشتن پا در موقعیت مناسب‌تر و جلوگیری از کشیده شدن پنجه روی زمین کمک کند.
نیاز به ارتز و نوع آن باید متناسب با میزان ضعف، وضعیت پوست، دامنه حرکت و شرایط راه رفتن تعیین شود. استفاده از وسیله نامناسب ممکن است ناراحت‌کننده باشد یا با نیازهای حرکتی فرد هماهنگی نداشته باشد.
۶. تحریک الکتریکی در موارد منتخب
در شرایط مشخص، تحریک الکتریکی عملکردی ممکن است برای کمک به فعال شدن عضلات مرتبط با بالا آوردن پا در نظر گرفته شود. مناسب بودن این روش به علت افتادگی پا، نوع آسیب عصبی، توانایی حرکتی و شرایط پزشکی فرد بستگی دارد.
این روش برای همه افراد مناسب نیست و نباید بدون ارزیابی تخصصی انتخاب شود. فیزیوتراپیست و پزشک می‌توانند درباره ضرورت استفاده از آن و گزینه‌های جایگزین تصمیم بگیرند.
آیا افتادگی پا با فیزیوتراپی کاملاً برطرف می‌شود؟
پاسخ به علت اصلی و شدت مشکل بستگی دارد. در بعضی موارد، با برطرف شدن فشار بر عصب یا بهبود وضعیت زمینه‌ای، عملکرد پا نیز بهتر می‌شود. در برخی افراد، بازیابی حرکت تدریجی است و ممکن است به زمان و برنامه توان‌بخشی نیاز داشته باشد.
اگر آسیب عصبی شدید یا طولانی‌مدت باشد، احتمال دارد بخشی از ضعف باقی بماند. در چنین شرایطی نیز توان‌بخشی ممکن است به بهبود ایمنی راه رفتن، سازگاری حرکتی، حفظ دامنه حرکت و افزایش استقلال فرد کمک کند.
به همین دلیل، نمی‌توان برای همه افراد مدت درمان یا میزان بهبود یکسانی تعیین کرد. نتیجه به علت افتادگی پا، شدت آسیب، وضعیت عمومی بدن و پاسخ فرد به درمان بستگی دارد.
چگونه خطر زمین خوردن را در خانه کاهش دهیم؟
تا زمانی که علت افتادگی پا بررسی می‌شود و برنامه درمانی شکل می‌گیرد، رعایت چند نکته می‌تواند به ایمنی بیشتر کمک کند:
- از کفش مناسب و اندازه استفاده کنید که پا را به‌خوبی نگه دارد.
- فرش‌های لغزنده، سیم‌ها و وسایلی را که ممکن است به آن‌ها گیر کنید، از مسیر رفت‌وآمد بردارید.
- نور راهروها و پله‌ها را کافی نگه دارید.
- هنگام بالا یا پایین رفتن از پله‌ها از نرده استفاده کنید.
- اگر راه رفتن ناایمن است، درباره نیاز به عصا یا وسیله کمکی مناسب با متخصص مشورت کنید.
- از انجام تمرین‌های تعادلی دشوار به‌تنهایی خودداری کنید.
اگر ضعف در حال افزایش است یا دفعات زمین خوردن بیشتر شده، لازم است وضعیت دوباره ارزیابی شود.
چه زمانی افتادگی پا به بررسی فوری نیاز دارد؟
افتادگی پا باید جدی گرفته شود، به‌خصوص اگر به‌تازگی ایجاد شده یا در حال پیشرفت باشد.
در موارد زیر ارزیابی فوری پزشکی اهمیت دارد:
- شروع ناگهانی ضعف پا یا ناتوانی جدید در بالا آوردن پنجه پا؛ به‌ویژه اگر همراه با علائم عصبی دیگری باشد.
- ضعف ناگهانی صورت یا دست، اختلال در صحبت کردن یا سایر نشانه‌های احتمالی سکته مغزی؛ در این حالت باید فوراً با اورژانس تماس گرفت.
- ضعف شدید یا رو به افزایش هر دو پا.
- همراهی کمردرد با بی‌حسی ناحیه بین پاها یا اطراف اندام تناسلی، مشکل جدید در ادرار کردن یا از دست دادن کنترل ادرار و مدفوع؛ این علائم می‌توانند نشانه یک وضعیت اورژانسی باشند.
در این شرایط، برای شروع فیزیوتراپی یا گرفتن نوبت معمولی منتظر نمانید. ابتدا باید علت احتمالی به‌سرعت بررسی شود.
حتی اگر علائم خفیف باشند، مشکل جدید در بلند کردن پنجه پا نیازمند ارزیابی پزشکی است تا درمان مناسب به تأخیر نیفتد.
فیزیوتراپی سحر در رشت؛ توجه به حرکت ایمن و توان‌بخشی
اگر با افتادگی پا یا تغییر در الگوی راه رفتن مواجه شده‌اید، انتخاب مسیر درمان باید با بررسی علت مشکل و نیازهای حرکتی شما آغاز شود. در این مسیر، ارزیابی وضعیت عضلات و مفاصل، بررسی توانایی راه رفتن و تعیین اهداف واقع‌بینانه اهمیت دارد.
کلینیک فیزیوتراپی سحر در رشت خدماتی مانند ارزیابی عضلانی‌اسکلتی و تمرین‌درمانی ارائه می‌کند. این خدمات می‌توانند در صورت تناسب با وضعیت فرد، بخشی از برنامه توان‌بخشی باشند؛ با این شرط که افتادگی پا ابتدا از نظر پزشکی بررسی شده باشد و تمرین‌ها متناسب با شرایط بیمار انتخاب شوند.
هدف برنامه توان‌بخشی می‌تواند بهبود حرکت، حفظ دامنه حرکتی، تقویت عضلات قابل‌تمرین و کمک به انجام ایمن‌تر فعالیت‌های روزمره باشد. نوع تمرین‌ها و روند درمان برای هر فرد متفاوت است و نمی‌توان نتیجه یا مدت مشخصی را برای همه تضمین کرد.
اطلاعات تماس فیزیوتراپی سحر در رشت:
- آدرس: رشت، گلسار، بلوار دیلمان، خیابان وحدت
- تلفن: ۰۱۳-۳۲۰۰۸۷۳۸
- تلفن همراه: ۰۹۲۰۱۳۱۷۰۷۵
برای آشنایی بیشتر با خدمات و هماهنگی مراجعه می‌توانید به وب‌سایت فیزیوتراپی سحر مراجعه کنید.
پرسش‌های متداول درباره افتادگی پا
آیا افتادگی پا همیشه به معنای آسیب عصب است؟
خیر. آسیب عصب یکی از علل مهم افتادگی پا است، اما مشکلات ریشه‌های عصبی ستون فقرات، بیماری‌های مغزی و نخاعی و بعضی اختلالات عضلانی نیز می‌توانند در ایجاد آن نقش داشته باشند. تشخیص علت نیازمند ارزیابی پزشکی است.
آیا تمرین در خانه برای افتادگی پا مفید است؟
برخی تمرین‌ها ممکن است در برنامه درمانی مفید باشند، اما انتخاب آن‌ها باید با توجه به علت و شدت ضعف انجام شود. پیش از ارزیابی، از انجام تمرین‌های سنگین یا حرکاتی که خطر زمین خوردن دارند خودداری کنید.
آیا افتادگی پا می‌تواند باعث زمین خوردن شود؟
بله. هنگامی که پنجه پا به‌اندازه کافی از زمین بلند نمی‌شود، احتمال گیر کردن انگشتان به سطح زمین یا موانع افزایش می‌یابد. استفاده از کفش مناسب، ایمن‌سازی محیط و ارزیابی نیاز به وسیله کمکی می‌توانند در کاهش این خطر نقش داشته باشند.
مدت توان‌بخشی افتادگی پا چقدر است؟
مدت توان‌بخشی به علت افتادگی پا، شدت آسیب عصبی، وضعیت عضلات و پاسخ فرد به درمان بستگی دارد. بنابراین، تعیین مدت دقیق بدون ارزیابی امکان‌پذیر نیست.
آیا برای افتادگی پا باید ابتدا به پزشک مراجعه کرد یا فیزیوتراپیست؟
افتادگی پا یک علامت حرکتی است و باید علت آن مشخص شود. به‌ویژه اگر ضعف تازه ایجاد شده، ناگهانی یا رو به افزایش است، ارزیابی پزشکی را در اولویت قرار دهید. پس از بررسی وضعیت و مشخص شدن مسیر درمان، فیزیوتراپی می‌تواند در صورت نیاز بخشی از برنامه توان‌بخشی باشد.
جمع‌بندی
افتادگی پا وضعیتی است که در آن بلند کردن جلوی پا و انگشتان دشوار می‌شود و ممکن است راه رفتن، حفظ تعادل و انجام فعالیت‌های روزمره را تحت تأثیر قرار دهد. از جمله علل احتمالی آن می‌توان به آسیب عصب پرونئال، مشکلات ستون فقرات، نوروپاتی محیطی، آسیب‌ها و برخی بیماری‌های عصبی اشاره کرد.
مهم‌ترین قدم، شناسایی علت زمینه‌ای است. پس از ارزیابی پزشکی، فیزیوتراپی و توان‌بخشی می‌توانند با تمرین‌های هدفمند، بازآموزی راه رفتن، تمرین‌های تعادلی و بررسی نیاز به وسایل کمکی، به بهبود عملکرد حرکتی کمک کنند.
اگر در رشت زندگی می‌کنید و با افتادگی پا یا مشکل در راه رفتن روبه‌رو شده‌اید، برای انتخاب مسیر مناسب توان‌بخشی، وضعیت خود را به‌صورت تخصصی ارزیابی کنید. در صورت شروع ناگهانی یا وجود علائم هشداردهنده، ابتدا به خدمات اورژانسی مراجعه کنید و درمان را به تعویق نیندازید.
