علائم تنگی کانال نخاعی چیست؟
علائم تنگی کانال نخاعی چیست؟
در مواردی که تنگی کانال نخاعی برای اولین بار ایجاد میشود بیمار هم ممکن است علائم داشته باشد هم نداشته باشد. تنگی کانال نخاعی معمولا به آرامی ایجاد میشود و با گذشت زمان بدتر میشود. اگر چه تنگی کانال نخاعی میتواند در هر نقطه ای از ستون فقرات رخ دهد اما نواحی کمر و گردن بیشتر دچار این مشکل میشوند. علائم این بیماری برای افراد مختلف متفاوت است. این علائم ممکن است ثابت نباشند.
علائم تنگی کانال نخاعی کمر عبارتند از:
- درد در ناحیه کمر: درد در برخی موارد شبیه به یک درد خفیف یا حساسیت یا سوزش است. این درد ممکن است ثابت نباشد.
- سیاتیک: درد سیاتیک دردی است که از لگن شروع میشود. درد سیاتیک تا پایین پا کشیده میشود و معمولا ناشی از دیسک کمر و تنگی کانال نخاع است.
- احساس سنگینی در پاها که ممکن است منجر به گرفتگی در پاها شود.
- بی حسی یا گزگز باسن و پا
- ضعف ساق پا (با بدتر شدن تنگی کانال نخاعی)
- دردی که هنگام ایستادن طولانی مدت، راه رفتن یا حرکت در سراشیبی بدتر میشود
- دردی که هنگام خم شدن، راه رفتن در سربالایی یا نشستن افزایش میابد
- از دست دادن کنترل مثانه یا روده (در موارد شدید)
علائم تنگی ستون فقرات گردن عبارتند از:
- گردن درد
- بی حسی یا گز گز بازو، دست یا پا: این علائم را میتوان را در ناحیه تحت فشار عصب ناشی از دیسک گردن احساس کرد.
- ضعف بازو، دست و پا
- مشکلات تعادلی
- از دست دادن عملکرد دست مانند مشکل در نوشتن یا بستن دکمه پیراهن
- از دست دادن کنترل مثانه یا روده (در موارد شدید)
چه روش هایی برای درمان تنگی کانال نخاعی وجود دارد؟
روش درمان به علت علائم، محل مشکل و شدت علائم شما بستگی دارد. اگر علائم شما خفیف باشند پزشک شما ممکن است ابتدا برخی روش های خود مراقبتی را برای شما توصیه کند. اگر این درمان های موفقیت آمیز نباشند و یا علائم شما بدتر شوند پزشک ممکن است فیزویوتراپی، دارو و در نهایت جراحی را پیشنهاد کند.
درمان های خودمراقبتی عبارتند از:
گرما
گرما معمولا روشی مناسبی برای کاهش درد آرتروز است. گرما جریان خون را افزایش میدهد و باعث شل شدن عضلات و تسکین درد مفاصل میشود. هنگام استفاده از کمرپس های گرم مراقبت باشید دما خیلی بالا نباشد تا دچار سوختگی نشوید.
سرما
اگر کمپرس گرم علائم شما را کاهش نداد از کمپرس های سرد استفاده کنید. معمولا بهتر است کمپرس یخ را 20 دقیقه روی ناحیه اسیب قرار دهید سپس 20 دقیقه به آن ناحیه استراحت دهید. کمپرس سرد تورم، حساسیت و التهاب را کاهش میدهد.
ورزش
قبل از شروع تمرینات ورزشی با پزشکتان صحبت کنید. ورزش برای تسکین درد، تقویت عضلات برای حمایت از ستون فقرات و بهبود انعظاف پذیری و تعادل مفید است.
درما های غیر جراحی عبارتند از:
داروهای خوراکی
داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن، ناپروسکن، آسپرین یا استامینوفن میتوانند به تسکین التهاب و درد ناشی از تنگی کانال نخاعی کمک کنند. حتما درباره مشکلات احتمالی ناشی از مصرف طولانی مدت این دارو ها مانند رفلاکس معده و زخم معده با پزشکتان صحبت کنید. پزشک همچنین ممکن است داروهای دیگری که میتوانند درد را کاهش دهند مانند دارو های ضد تشنج گاباپنتین یا دارو های ضد افسردگی سه حلقه ای مانند آمی تریپتیلین را توصیه کند. احتمالا پزشک برای تسکین موقت درد دارو های مخدری مانند اکسی کدون یا هیدروکودون تجویز کند. با این حال این داروها معمولا در موارد معدود تجویز میشوند چون ممکن است مصرف آنها برای بیمار تبدیل به عادت شود. شل کننده های عضلانی مانند سیکلوبنزاپرین میتوانند اسپاسم های عضلانی را درمان کنند.
فیزیوتراپی
فیزیوتراپیست به شما کمک میکند تا یک برنامه تمرینی صحیح برای درمان تعادل، انعطاف پذیری و ثبات ستون فقرات خود داشته باشید. تقویت عضلات پشت و شکم، ستون فقرات را انعطاف پذیرتر میکند. فیزیوتراپیست ها میتوانند به شما آموزش دهند که چگونه راه بروید تا کانال نخاعی شما باز شود. این کار میتواند باعث کاهش فشار روی اعصاب شود.
تزریق استروئید
تزریق کورتیکواستروئید ها در نزدیکی فضایی در ستون فقرات که در آن ریشه های عصبی فشرده میشوند یا قسمت های فرسوده استخوان به هم ساییده میشوند میتواند به کاهش التهاب، درد و تحریک کمک کند. با این حال معمولا فقط امکان انجام چند تزریق معدود وجود دارد (معمولا سه تا چهار تزریق در سال) چون کورتیکواستروئید ها میتوانند استخوان ها و بافت مجاور را در طول زمان ضعیف کنند.
رفع فشار
این روش سرپایی به عنوان کاهش فشار کمر با هدایت تصویر از راه پوست (PILD) هم شناخته میشود. این روش تنگی کانال نخاعی ناشی از ضخیم شدن یک رباط خاص در پشت ستون فقرات را درمان میکند. این کار از طریق یک برش کوچک انجام میشود و نیازی به بیهوشی عمومی و بخیه ندارد. این روش توسط اشعه ایکس که در طول عمل تزریق میشود هدایت میشود. جراح از ابزارهای خاصی برای برداشتن بخشی از رباط ضخیم شده استفاده میکند تا فضای داخل کانال نخاع را ازاد کند و فشار روی ریشه های عصبی را کاهش دهد. برخی مزایای این روش این است که ساختار استخوانی ستون فقرات دست نخورده باقی میماند و اختلال کمی در مکانیک ستون فقرات ایجاد میشود بنابراین این بیماران به سرعت بهبود می یابند. بیماران معمولا چند ساعت بعد از عمل به خانه بازمیگرند و بلافاصله پس از آن میتوانند شروع به راه رفتن یا فیزیوتراپی کنند. بیمار در مقایسه با قبل از عمل میتواند برای مدت طولانی تری راه برود و بایستد و بی حسی، گزگز و ضعف عضلانی کمتری را تجربه کند.
درمان های جراحی برای تنگی کانال نخاعی چیست؟
روش های جراحی شامل برداشتن بخش هایی از استخوان، توده های استخوانی روی مفاصل فاست یا دیسک هایی است که کانال نخاعی را پر میکنند و اعصاب این ناحیه را تحت فشار قرار میدهند. معمولا در موارد شدید و هنگامی که سایر درمان ها غیر جراحی موفقیت آمیز نیستند بیمار نیاز به جراحی دارد.
جراحی برای درمان تنگی کانال نخاعی میتواند شامل موارد زیر باشد:
- لامینکتومی: در این روش قسمت لامینا استخوان آسیب دیده ستون فقرات برداشته میشود. این کار با ایجاد فضای بیشتر در اطراف اعصاب فشار روی اعصاب را کاهش میدهد. در برخی موارد ممکن است لازم باشد آن استخوان با پیوند استخوان به استخوانهای ستون فقرات مجاور وصل شود.
- لامینوتومی: در این روش تنها بخشی از لامینا برداشته میشود. جراح سوراخی را به اندازه کافی بزرگ میکند تا فشار را در یک نقطه خاص کاهش دهد.
- لامینوپلاستی: این روش فقط برای استخوان های ستون فقرات گردن انجام میشود. جراح با ایجاد لولا روی لامینا فضای داخل کانال نخاعی را افزایش میدهد. ابزار فلزی شکاف باز شده ستون فقرات را به هم وصل میکند.
در بیشتر موارد این عمل ها به کاهش علائم تنگی کانال نخاعی کمک میکند. اما علائم برخی بیماران پس از جراحی ثابت میماند یا بدتر میشود. خطرات جراحی عبارتند از:
- عفونت
- لخته خون در رگهای پا
- پارگی غشایی که نخاع را میپوشاند.
بدون دیدگاه